Ulica Główna

Panuje tu zawsze największy ruch. Gosposie niecierpliwie zamiatają, od czasu do czasu przeganiając dzikie koty. Dzieci biegają swobodnie, chowając się w tłumie przed rodzicami. Tylko w nocy jest cicho i zza zamknietych okiennic domów nie sposób nic ujrzeć. Zupełnie jakby się obawiali najazdu wrogów...

Szedł powoli z rękoma w kieszeniach. Nie kierował się do żadnego konkretnego celu, chciał jedynie coś robić, byle nie siedzieć bezczynnie w domu. Nie wiedział, czemu tak nagle wypadł stamtąd, działał pod wpływem impulsu. Więc szedł, dumny i nie obawiający się niczego. W końcu należy do wielkiego rodu Uchiha.

Wyszedłem z domu i miałem zamiar przebywać poza domem większość tego dnia jak robie codziennie. Tłok był bardzo wielki, więc usiadłem na ławce i rozmyślałem o pewnych rzeczach. Zobaczyłem członka klanu Uchiha, a konkretnie Sasuke. Wiedziałem że nie potrzebuje pomocy, więc postanowiłem go zostawić. W końcu co taki pewny członek tak wielkiego i poważanego klanu mógłby chcieć od takiego zwykłego człowieka jak ja.

Przyszła z nudów. Idzie, zastanawiając się po co. Przygląda się twarzom innych, bez większego zaciekawienia.

Przystanął i zapatrzył się w wystawę kolorowej biżuterii. Stoisko mieniło się złotem, srebrem i karmazynem korali. Nad nim stały piszczące dziewczyny i kobiety, wiszące na szyjach swoich mężczyzn. Sasuke żachnął się na myśl o próżności płci pięknej i ze skwaszoną miną odwrócił się od stoiska. Pomyślał, iż umrze z nudów, jeśli nie znajdzie sobie jakiegoś zajęcia.

Wywróciła oczami słysząc piski dochodzące z innych stoisk. Usiadła na ławce.

Przyszła, słysząc czyjeś głosy, które natychmiast ucichły. Nieznajome sylwetki porozchodziły się do domów. Zapanowała cisza... Uniosła głowę ku nocnemu niebu, które było pokryte ciemnofioletowymi chmurami. Nie sposób było ujrzeć ani jednej gwiazdy, jedynie Ksieżyc oświetlał niebo. Szła wolnym krokiem po ulicy, nagle stanęła. Odwróciła się i podeszła do jednej z ławek. Usiadła, zamyśliła się...

Zauważył znajomą postać. Z braku zajęcia podszedł do dziewczyny.
- Hej, Sakura. Itachi nie chciał z Tobą gadać? - uśmiechnął się pod nosem.
- Co tu robisz? Już późno się robi...
Spojrzał na nocne niebo z pewną nostalgią.

Zerknęła kątem oka na Uchihę.
- Itachi... On ogólnie taki małomówny jest. Zabija spojrzeniem, wiem coś o tym. - powiedziała, poprawiła opaskę, którą widocznie za słabo zawiązała.
- Czy Ty uważasz, że powinnam ciągle siedzieć w domu? - dodała po chwili, zmierzyła go wzrokiem.

Zachichotał.
- Da się go polubić - powiedział już w lepszym humorze. - Może czasem zachowuje się, jak jakiś palant, ale jest super bratem.
- Skądże, nie to miałem na myśli - zaprzeczył natychmiast, widząc reakcję dziewczyny. - Po prostu nie sądziłem, że lubisz włóczyć się po osadzie o tej porze.
Zdał sobie sprawę, że tym także mógł urazić koleżankę, więc się poprawił.
- Znaczy się... We włóczeniu się nie ma nic złego... Sam to robię. - Rozłożył bezradnie ręce.
Wolał już zamilknąć, mimo to cieszył się z niespodziewanego spotkania.

Zaśmiała się cicho.
- Em... Według mnie właśnie teraz, późnym wieczorem, jest najlepszy czas na włóczenie się. Większość ludzi jest w domach, wokół cisza i spokój. Można swobodnie rozmyślać nad pewnymi rzeczami, co w dzień jest prawie niemożliwe. - powiedziała, uśmiechając się.
- A tak w ogóle... To jak widać nie tylko ja i Ty włóczymy się o tej porze. Znasz ją? - spytała, przeniosła wzrok na Ayran.

Musiał przyznać, że dziewczyna ma rację. W dzień, kiedy tyle ludzi jest wokół, trudno się na czymkolwiek skupić.
- Za to w dzień są też miejsca, gdzie ludzie nie chodzą. Tam też lubię spędzać czas...
Uśmiechnął się.
- Zdaje sie, że mamy wiele wspólnego.
Spojrzał na dziewczynę, siedzącą na ławce obok Sakury.
- Nie, nie znam - mruknął.

Szedłem powoli ulicą z moją kosą na plecach i fryzem .Przeszedłem koło wszystkich i spojrząłem kątem oka na Sakure

-witaj-powiedziałem jej

Uśmiechnęła się, słysząc przedostatnie zdanie Sasuke.
- Jakaś nowa... - szepnęła do siebie, patrząc na czarnowłosą dziewczynę. Rozejrzała się słysząc jakiś głos. Chwilę później zorientowała się, że powitanie było skierowane do niej.
- Witaj. - powiedziała do nieznajomego z nutką niepewności.

podszdłem do niej

-jestem Hidan , pan śmierci o ile moge dodać

- Jestem Sakura. Miło poznać. - powiedziała. Zmierzyła go nieufnym wzrokiem, przekrzywiła lekko głowę.

-coś nie tak?-spytałem widząc jak mine bada wzrokiem

- Nie... Nie, wszystko w porządku. - zaprzeczyła, zerkając kątem oka na Sasuke. Jednak głównie skoncentrowała się na Hidanie.
- Mówisz, że jesteś panem śmierci... Skąd niby o tym wiesz? - rzekła lekko drwiącym tonem.

-Wystrczy zbaczyć mój rytuał-odpowiedziałem

- Jaki rytuał? - spytała, patrząc na Niego.