Czarne Jezioro

Gdzieś z dala od centrum osady w samym środku pobliskiego lasu znajduje się jezioro. Jego barwa wcale nie wyróżnia się od innych jezior, lecz istnieje legenda wciąż opowiadana z pełną gamą emocji.
Ponoć kiedyś w jeziorze tym kąpała się piękna dziewczyna. Pewnego dnia napotkał ją młodzieniec. Oboje bardzo zawstydzeni niefortunnym spotkaniem, gdy dziewczyna w końcu się ubrała, poznali się bliżej. Nie minęło dużo czasu, jak się w sobie zakochali. Jednak były to dawne czasy, kiedy młodzi ludzie nie wybierali sobie sami partnerów na całe życie. Gdy nasi bohaterzy nie mogli być razem postanowili pójść drogą prowadzoną desperacją - popełnili samobójstwo. Dziewczę w jeziorze, chłopak na trawie, dokładnie w miejscach, gdzie ujrzeli się po raz pierwszy.
To przez tą smutną historię nadano jeziorowi tak ponurą nazwę...

Itachi przyszedl za swym mlodszym i bardzo irytującym bratem nad jezioro.
Spojrzal niechętnie na ciemną wodę po czym usiadl pod drzewem na trawie, i zacząl coś pisać na kartce którą wziąl z pokoju.

Zajrzałem mu przez ramię poirytowany.
- Co piszesz? Pamiętnik? - spytałem wrednie.

-Oczywiście że nie. Piszę OGLOSZENIE, maly, ogloszenie.

- Hmm? Do czego, Nii-san? Zgubiłeś coś? - Wiem, zadałem niezwykle inteligentne pytanie...

-Oczywiście że nie zgubilem.. Ale nie mam ochoty już więcej prać twoich majtek czy innych części ubioru więc postanowilem wynająć sprzątaczkę. Więc piszę ogloszenie.

- A nie powinna się tym, zająć mama? Nawet nie wiedziałem, że to ty robisz pranie... O/__\o

-Widocznie malo rzeczy wiesz, a nasi rodzice mają już i tak DUŻO obowiązków.. - rzekl Itachi, wieszając ogloszenie - Ech, gdyby ta sprzątaczka byla, nie musialbym prać gaci, tylko bym zająl się BARDZO ważnymi sprawami..
Itachi spojrzal zamyślony w niebo.

Zaniepokoiłem się trochę. To jego spojrzenie... było takie... dzikie...
- Eeej... To ,,ważne" nie ma nic wspólnego ze zwojami, które ostatnio czytasz, co?

- Yhy..- odparł bardzo-zamyślony-Itachi.

Zmarszczyłem brwi.
- To nie była odpowiedź! Nii-san!

Itachi nagle wyrwał się z zamyślenia, i zaśmiał się.
-Ha, ha ha! - uśmiechnął się, widocznie bardzo czymś ucieszony, i poklepał swojego młodszego braciszka po głowie - Co będziemy tu tak stać Sasuke? Przecież jest taka ładna pogoda, i możemy eee.. pograć w to, co lubisz ( a czego ja z reguły nie lubię albo nie chcę lubić).. - Itachi przerwał na chwilę - Hm, właściwie nie wiem co lubisz, ale mniejsza z tym!

Zastanowiłem się przez chwilę.
- Taa... Jest coś co lubię i chciałbym teraz z tobą zrobić...
Pogrzebałem chwilę w kieszeni, po czym z triumfem wyjąłem małe pudełko.
- Podkradłem to Sakurze. Widziałem jak z Ino chciały zrobić coś takiego z Naruto. I zrobiły to i wyglądało to naprawdę super. Znaczy wiesz... Śmiesznie - uśmiechnąłem się łobuzersko i zrobiłem krok w stronę brata. - Nie ruszaj się przez chwilę, dobrze? Obiecałeś, że zrobisz co będę chciał - przypomniałem mu, widząc jego wahanie.

-Spadaj mały, nie będziesz mi nic robić - odburknął Itachi, już wcale się nie śmiejąc - Idę do domu.

- Ale obiecałeś! - zaprotestowałem.
Złapałem go za rękę i nie pozwoliłem odejść.
- Co się stało? Miałeś taki dobry humor! No pozwól mi! Zobaczysz, znowu będziesz się śmiał! Spodobasz się sobie! - natychmiast się poprawiłem: - Znaczy... ta zabawa ci się spodoba!

-Sp*****!- wkurzył się już mocno Itachi, wyrywając rękę - Ja NIGDY niczego nie obiecuję. I przez Ciebie straciłem humor.
Mam nadzieję że się poprawi, jak ktoś się zgłosi na sprzątaczkę.. - rzekł Itachi odchodząc.

Spojrzałem ponuro na pudełko. Z mocnym postanowieniem, że jeszcze go użyję schowałem go z powrotem do kieszenie. Pobiegłem za bratem i wskoczyłem mu na plecy.
- Możesz być na mnie zły, ja i tak cię nie zostawię w spokoju - wysyczałem mu do ucha.

Itachi nic nie odpowiedział, tylko ruszył do przodu, spoglądając na jezioro, i wlokąc Sasuke uczepionego do jego pleców, myśląc, jaki jego brat jest głupim gnojkiem.

- Wiem, co myślisz. Nie jestem upierdliwym, wrzaskliwym kurduplem! - Uśmiechnąłem się. - Jestem twoim bratem! I wiesz co, Nii-san? W końcu się ze mną pobawisz!

//

Cytat:

Itachi nic nie odpowiedział, tylko ruszył do przodu, spoglądając na jezioro, i wlokąc Sasuke uczepionego do jego pleców

- to mi cosik przypomniało
Była kiedyś taka fajna retrospekcja //

-Myślalem że ludzie w twoim wieku się już nie bawią.. - mruknąl Itachi.
//-_-//